Όταν το Σώμα Μιλά για Όσα η Ψυχή Σιωπά

 Καταπιεσμένα συναισθήματα και ψυχοσωματικές ασθένειες: Ποια είναι η σύνδεση;

Κάθε ανείπωτο συναίσθημα αφήνει σημάδι στο σώμα μας.

Η σχέση μεταξύ του σώματος και των συναισθημάτων μας είναι βαθύτερη απ' όσο νομίζουμε. Κάθε συναίσθημα που βιώνουμε — και ιδίως εκείνα που αγνοούμε ή καταπιέζουμε — δεν εξαφανίζεται. Αντίθετα, «αποθηκεύεται» στο σώμα και, αργά ή γρήγορα, αναζητά τρόπο να εκφραστεί.

Το σώμα είναι ο καθρέφτης της ψυχής μας. Μας προειδοποιεί, μας καθοδηγεί, μας προστατεύει. Όταν όμως εμείς δεν ακούμε τη φωνή της ψυχής μας, το σώμα αναλαμβάνει να μιλήσει στη θέση της — με συμπτώματα και ασθένειες.

---

Η σχέση μεταξύ σώματος και συναισθημάτων

Τα συναισθήματά μας δεν είναι απλώς «σκέψεις» ή «διάθεση». Κάθε συναίσθημα συνοδεύεται από βιολογικές αντιδράσεις. Όταν τα εκφράζουμε και τα διαχειριζόμαστε επαρκώς και φυσιικά, τα συναισθήματα δεν επιβαρύνουν το σώμα.

Όταν όμως τα αγνοούμε, τα καταπιέζουμε ή τα «θάβουμε», συσσωρεύονται και δημιουργούν ενεργειακά μπλοκαρίσματα και σωματικές εντάσεις. Το σώμα τότε αναγκάζεται να «μιλήσει» μέσα από συμπτώματα.

---

Όταν τα συναισθήματα γίνονται ασθένειες

• Αν αγνοείς τη δυσαρέσκειά σου, το σώμα σου μπορεί να σου το υπενθυμίσει με πονοκεφάλους.

• Αν καταπνίγεις τον θυμό σου, η γαστρίτιδα ίσως έρθει να τον εκφράσει.

• Αν φοβάσαι αλλά δεν το παραδέχεσαι, το έντερό σου μπορεί να «κλειδώσει» και να σου παρουσιαστεί δυσκοιλιότητα.

• Αν θες να πεις «όχι» αλλά δεν τολμάς, το στομάχι σου αντιδρά με διαταραχές.

• Αν δεν ακούς το πάθος σου, οι λοιμώξεις ίσως σε αναγκάσουν να σταματήσεις και να ακούσεις.

• Αν αγνοείς τη δημιουργικότητά σου, το σώμα μπορεί να απαντήσει με αύξηση βάρους.

• Αν δεν εκφράζεις την επαναστατικότητά σου, το δέρμα σου ίσως μιλήσει με δερματίτιδα.

• Αν αγνοείς την πνευματικότητά σου, το σώμα σου μπορεί να αρρωστήσει, ζητώντας σου να επανέλθεις στην εσωτερική σου αλήθεια.

---

Η σημασία του να ακούμε τη φωνή της ψυχής μας

Τα συναισθήματα έχουν λόγο ύπαρξης. Είναι εσωτερικά σήματα που μας πληροφορούν για τις ανάγκες μας, τα όριά μας, τις βαθύτερες επιθυμίες και τα τραύματά μας. Όταν τα ακούμε και τα εκφράζουμε υγιώς, το σώμα δεν χρειάζεται να αναλάβει τον δύσκολο ρόλο του «αγγελιοφόρου».

Αντίθετα, όταν τα αγνοούμε, τα αποθηκεύουμε σε «κλειστά κουτιά» μέσα μας. Το σώμα όμως θυμάται — και τελικά θα εκφράσει όσα η ψυχή αποσιώπησε.

---

Πώς να φροντίσουμε την ψυχική και σωματική μας υγεία;

• Καλλιέργησε την αυτοπαρατήρηση: πώς αισθάνεσαι κάθε μέρα;

• Μάθε να αναγνωρίζεις και να ονομάζεις τα συναισθήματά σου.

• Εξασκήσου στο να λες όχι, όταν αυτό χρειάζεται.

• Βρες τρόπους δημιουργικής έκφρασης: γράψε, ζωγράφισε, χόρεψε.

• Πρόσφερε στον εαυτό σου στιγμές ηρεμίας και ενσυνειδητότητας.

• Αν νιώθεις ότι δυσκολεύεσαι να διαχειριστείς έντονα συναισθήματα, ζήτησε βοήθεια από κάποιον ειδικό.

---

Το σώμα μας είναι ο καθρέφτης της ψυχής μας

Το σώμα δεν λέει ποτέ ψέματα. Όταν μιλά, ας σταθούμε να το ακούσουμε. Όσο κι αν δεν θέλουμε να έρθουμε αντιμέτωποι με ορισμένα συναισθήματα, η αποδοχή και η κατανόησή τους είναι το πρώτο βήμα για εσωτερική αρμονία αλλά και καλή υγεία.

Άκουσε τη φωνή της ψυχής σου, προτού χρειαστεί να φωνάξει το σώμα σου. 

Όταν η Σχέση μας με το Φαγητό Έχει Φωνή

 Λίγες σκέψεις για το πώς το φαγητό μας μιλά — κι αν είμαστε έτοιμες να το ακούσουμε.

Υπάρχουν φορές που μπορεί να μην πεινάμε, αλλά τρώμε.

Και υπάρχουν άλλες που πεινάμε, αλλά δεν αγγίζουμε τίποτα.

Για πολλά χρόνια πίστευα ότι αυτό ήταν απλώς “μια ιδιοτροπία του σώματος”.
Μέχρι που κατάλαβα ότι η σχέση μας με το φαγητό δεν έχει να κάνει μόνο με την πείνα. Έχει να κάνει με το πώς αφουγκραζόμαστε τον εαυτό μας.

🍽️ Το φαγητό ενδέχεται να είναι η "παύση" μας.
Ή το "κάτι" που έρχεται όταν δεν βρίσκουμε τρόπο να εκφράσουμε αυτό που νιώθουμε.
Ίσως είναι και παρέα. Ή αγκαλιά. Ή ακόμα και τιμωρία.

Και το λέω έτσι, ανοιχτά, γιατί ξέρω ότι συμβαίνει σε πολλές.

Στην εκπαίδευση που παρακολουθώ στη διαχείριση διατροφικών διαταραχών,
έρχομαι όλο και πιο κοντά σε μια φράση που μου άλλαξε τον τρόπο που βλέπω το θέμα:

👉 "Το πιάτο σου λέει ιστορία. Αντί να το κρίνεις, άκουσέ το".

Πίσω από κάθε “ανθυγιεινό” ή “υπερβολικό” ή “παράλογο” φαγητό,
μπορεί να υπάρχει ανάγκη.
Πίσω από κάθε απόρριψη τροφής, μπορεί να υπάρχει απόρριψη του εαυτού.

🙋‍♀️ Αυτό που θέλω να πω είναι απλό:
Αν νιώθεις ότι η σχέση σου με το φαγητό είναι πιο μπερδεμένη απ’ όσο φαίνεται απ’ έξω, να ξέρεις ότι δεν είσαι μόνη.

Και ναι — μπορεί να ξετυλιχτεί.
Με καλοσύνη. Με κατανόηση. Με στήριξη.

Προτείνω να ξεκινάς από εδώ:
Να ακούς τι λέει η πείνα σου. Και τι λέει η σιωπή της. 

                                                                                                        

Δεν είσαι αδύναμη. Είσαι κουρασμένη.

 Κι αυτή η διαφορά… μπορεί να αλλάξει τον τρόπο που μιλάς στον εαυτό σου.

Πόσες φορές έχεις νιώσει αδύναμη; Σαν να μην μπορείς να ανταποκριθείς σε τίποτα. Σαν να έχεις χάσει όλη σου τη δύναμη. Σαν κάτι να μην πηγαίνει καλά μέσα σου — ενώ, στην πραγματικότητα, έχεις απλώς εξαντληθεί.

Γιατί δεν είσαι αδύναμη. Είσαι κουρασμένη. Και ίσως δεν το έχεις καταλάβει ακόμη.

Η κόπωση δεν φωνάζει πάντα. Κάποιες φορές κρύβεται πίσω από την υπερευαισθησία, το κλάμα χωρίς λόγο, την απομόνωση, τη σιωπή. Άλλες φορές, μεταφράζεται σε ενοχές γιατί "δεν προλαβαίνεις", "δεν είσαι αρκετά δυνατή", "δεν είσαι όπως πριν", "δεν είσαι όπως η συνάδελφος, η φίλη".

Αλλά όλοι έχουμε διαφορετικές αντοχές. Και είναι απόλυτα ΟΚ να μην μπορείς όσα μπορούν άλλοι. Δεν σημαίνει τίποτα για την αξία σου. Δεν σε κάνει λιγότερη. Σε κάνει ειλικρινή με τον εαυτό σου.

Η αδυναμία που νιώθεις μπορεί να είναι ένα κάλεσμα: να σταματήσεις. Να πάρεις λίγο χρόνο να ξεκουραστείς. Να ακούσεις το σώμα σου, το μυαλό σου, την ψυχή σου. Όχι να παραιτηθείς — αλλά να σε φροντίσεις για να επανέλθεις όταν είσαι ξανά έτοιμη.

📍 Την επόμενη φορά που θα πας να πεις «δεν έχω δύναμη», δοκίμασε να ρωτήσεις: "Μήπως χρειάζομαι ξεκούραση;"

Και αν η απάντηση είναι "ναι" — να τη δώσεις. Γιατί δεν είσαι φτιαγμένη να αντέχεις τα πάντα. Είσαι φτιαγμένη να νιώθεις.

Και μέσα στη φροντίδα, θα θυμηθείς: Η δύναμή σου είναι ακόμη εκεί. Απλώς... περιμένει να τη σεβαστείς.

Δες τη φροντίδα του εαυτού σου αλλιώς!

Στον γρήγορο ρυθμό της καθημερινότητας συνηθίσαμε να θεωρούμε τη φροντίδα του εαυτού μας περιττή. Κάτι σαν μπόνους, αν μείνει χρόνος. Αν περισσέψει ενέργεια. Αν δεν κουραστούν οι άλλοι. Αν έχουμε «προλάβει» όλα τα υπόλοιπα.

Η φροντίδα όμως — η ουσιαστική, εκείνη που δεν είναι επιφανειακή — είναι πράξη επανασύνδεσης. Δεν είναι κάτι ακόμα που πρέπει να κάνεις. Δεν είναι άλλη μία υποχρέωση. Είναι νοιάξιμο για σένα. Είναι ο τρόπος να ψιθυρίσεις στον εαυτό σου: «Δεν σε ξέχασα. Εδώ είμαι».

Και δεν έχει να κάνει πάντα με περιποίηση προσώπου ή σώματος ή αρωματικά κεριά. Μπορεί να είναι: • Ένα ποτήρι νερό που πίνεις συνειδητά. • Το να λες «όχι» χωρίς να νιώθεις ενοχή. • Το να ξαπλώσεις 10 λεπτά μέσα στη μέρα και να μη νιώσεις ότι σπαταλάς άσκοπα τον χρόνο σου. • Το να ακυρώσεις ένα ραντεβού γιατί δεν έχεις κουράγιο. • Το να σταθείς μπροστά στον καθρέφτη και να ρωτήσεις: «Εσύ τι χρειάζεσαι;»

Η φροντίδα δεν είναι απαραίτητα περιποίηση. Είναι παρουσία. Είναι υπενθύμιση ότι είμαι ακόμη εδώ, ότι αξίζω, ακόμη κι όταν δεν αποδίδω. Ότι μπορώ να μην είμαι διαθέσιμη για όλους — και να είμαι παρούσα για εμένα.

Δεν είναι πολυτέλεια όταν με φροντίζω. Κάνω χώρο να με αναγνωρίσω. Να με νιώσω. Να αφουγκραστώ τις ανάγκες και τα θέλω μου.

Και εκεί αρχίζει να ξεδιπλώνεται κάτι τρυφερό: Ένας εαυτός που δεν ζητάει άδεια για να υπάρχει. Που δεν χρειάζεται να σπάσει για να ακουστεί. Που απλώς — είναι. Και αυτό είναι αρκετό.

Κι όμως είσαι ακόμη εσύ!

 Όχι όπως ήσουν.

Αλλά όπως μπορείς να είσαι τώρα.
Πιο ήπια. Πιο καθαρά. Πιο συνειδητά. Πιο σοφά.

Πόσες φορές έχεις πει «Ξεκινάω από την αρχή»; Σαν να πρέπει να σβήσεις όλα όσα είχες χτίσει. Σαν να πρέπει να ξεχάσεις ποια ήσουν — γιατί ο σύντροφός σου απομακρύνθηκε, γιατί έχασες έναν άνθρωπο που σου ήταν πολύ σημαντικός, γιατί η μητρότητα σε ρούφηξε ολόκληρη και σε αναζητάς μέσα στην καινούργια συνθήκη, γιατί η υγεία σου κλονίστηκε και σε ανάγκασε να ανακόψεις την ιλιγγιώδη ταχύτητα της καθημερινότητάς σου.

Κάτι άλλαξε.
Κάτι λύγισε.
Κάτι χάθηκε.
Κάτι τελείωσε.
Αλλά όχι εσύ.

Γιατί η αλήθεια είναι: δεν ξαναρχίζεις.
Δεν γυρίζεις στο μηδέν.
Δεν ακυρώνεις τίποτα.

Επανέρχεσαι.

Με όλα όσα έζησες. Με όλα όσα ένιωσες.
Με τα κομμάτια που νόμιζες ότι σε κρατούσαν πίσω — αλλά τελικά ήταν αυτά που σε κράτησαν όρθια.

Επανέρχεσαι πιο ήσυχη. Πιο αληθινή. Πιο εσύ.

Η επανεκκίνηση δεν είναι restart.
Είναι επιστροφή στον εαυτό σου — εκείνον που άφησες λίγο στην άκρη, γιατί η ζωή έτρεχε και σε είχε παρασύρει στο διάβα της. Μέχρι που στάθηκες για λίγο, κοίταξες γύρω σου και τόλμησες να αναρωτηθείς: «Πού είμαι εγώ μέσα σε όλα αυτά;»

Τώρα χρειάζεται μόνο να ξαναβρείς σιγά-σιγά τη φωνή σου, το σώμα σου, τη ματιά σου, και να αποφασίσεις να πεις:
«Εδώ είμαι. Δεν είμαι ίδια. Είμαι αλλιώς. Και είμαι εντάξει κι έτσι. Συνηθίστε το».

Δεν χρειάζεται να τα πετάξεις όλα.
Βασικά δεν πετάς τίποτα.
Δεν ξαναχτίζεις από τα ερείπια.
Χτίζεις και με αυτά.

Ξαναγυρνάς σ’ εσένα.
Όχι όπως ήσουν.
Αλλά όπως μπορείς να είσαι τώρα.
Όπως μετεξελίχθηκες μέσα από τις εμπειρίες και τα βιώματα.

Πιο ήπια.
Πιο καθαρά.
Πιο συνειδητά.
Πιο σοφά.

Εάν συνεχίσεις να κάνεις τα ίδια πράγματα, θα έχεις τα ίδια αποτελέσματα

 

Σίγουρα το να αντιμετωπίζουμε δυσκολίες αρκετές φορές στη ζωή μας είναι αναπόφευκτο. Αγωνιζόμαστε ενάντια στις εσωτερικές και τις εξωτερικές αντιξοότητες και πολλές φορές βγαίνουμε δυνατότεροι και με μεγαλύτερα εφόδια να αντιμετωπίσουμε τις νέες προκλήσεις που θα έρθουν. Εντούτοις, μερικές φορές ερχόμαστε αντιμέτωποι με δοκιμασίες που φαντάζουν παντελώς ανούσιες. Επιστρατεύουμε όλη τη δημιουργικότητα και όλο το πείσμα μας για να τις ξεπεράσουμε, ελπίζοντας ότι θα φέρουν κάποια αλλαγή, αλλά καταλήγουμε να έχουμε τα ίδια αποτελέσματα.  Η πρώτη μας αντίδραση είναι ενστικτωδώς να παλέψουμε πιο σκληρά απέναντι στο ανυπέρβλητο εμπόδιο, υποθέτοντας ότι αυτή τη φορά θα έχουμε διαφορετικό αποτέλεσμα. Όμως, είναι νόμος ότι αν συνεχίσουμε να κάνουμε τα ίδια πράγματα, θα έχουμε τα ίδια αποτελέσματα. Ενώ,  μία αλλαγή οπτικής, συμπεριφοράς ή αντίδρασης μπορούν να βοηθήσουν πολύ να ξεπεραστούν θέματα του παρελθόντος που έχουν μείνει ανοιχτά. Είτε η πρόθεση μας είναι να αλλάξουμε κάτι στον εαυτό μας ή κάτι στο περιβάλλον γύρω μας, δεν αρκεί απλώς να ευχόμαστε να γίνει η αλλαγή ή να ελπίζουμε ότι οι ζωές μας θα αλλάξουν από μόνες τους. Εάν τα μοτίβα σκέψης και δράσης μας παραμείνουν ίδια, οι ζωές μας θα συνεχίσουν όπως ήταν μέχρι τώρα. Χρειάζεται γενναιότητα και κουράγιο για να αναρωτηθούμε για τις επιλογές μας και να αποφασίσουμε να αλλάξουμε πορεία. Με αυτόν τον τρόπο όμως και αναπροσαρμόζοντας τις σκέψεις και τη συμπεριφορά μας μπορούμε να αποφασίσουμε τι μας εξυπηρετεί καλύτερα και να εγκαταλείψουμε ό,τι δεν μας αναπτύσσει. Για να απαλλαγούμε από αυτά τα ασυνείδητα μοτίβα, το πιθανότερο είναι να χρειαστεί να αναθεωρήσουμε γενικότερα τη θεώρησή μας για τη ζωή.    Είναι, όμως, ο μόνος τρόπος να επιτύχουμε αλλαγές.

Άσχημες Εμπειρίες; Ο πιο χρήσιμος δάσκαλος.

 

Κι όμως! Από τις άσχημες εμπειρίες μαθαίνουμε!

Όταν συμβαίνει κάτι άσχημο είναι σημαντικό να προσπαθούμε να εκτιμάμε την εμπειρία, γιατί συνήθως έχει πολλά πράγματα να μας διδάξει.

Εκτιμώντας τις εμπειρίες που παρουσιάζονται στη ζωή μας είναι ένας πολύτιμος τρόπος να μαθαίνουμε. Ένας τρόπος να το πετύχουμε αυτό είναι αν το βράδυ αφιερώσουμε λίγα λεπτά να αναλογιστούμε πώς πήγε η μέρα μας και να αξιολογήσουμε τις εμπειρίες που βιώσαμε. Άλλος τρόπος είναι να κρατάμε ένα προσωπικό ημερολόγιο, όπου καταγράφουμε πώς ήταν η μέρα μας, σκέψεις και συναισθήματα. Και με τους δύο αυτούς τρόπους μπαίνουμε στη διαδικασία να έχουμε συνείδηση των γεγονότων που συμβαίνουν στη ζωή μας και με αυτόν τον τρόπο βαθαίνουν οι εμπειρίες μας, κάτι που είναι σημαντικό αφού μας δημιουργεί μεγαλύτερη σύνδεση με όσα συμβαίνουν και με την κάθε στιγμή. Μόνο όταν έχουμε συνείδηση του τι μας συμβαίνει μπορούμε να επωφεληθούμε από τα μαθήματα που μας δίνει η ζωή.

Είναι πολύ ουσιαστικό όταν μας συμβαίνει κάτι άσχημο να εκτιμήσουμε την εμπειρία, γιατί η φυσική μας τάση είναι να την απωθήσουμε και να την προσπεράσουμε το συντομότερο δυνατό. Έχουμε την προδιάθεση να το κρύψουμε κάτω από το χαλί. Εντούτοις, εάν δεν το κάνουμε, αποδεικνύεται ότι είναι ένας καλός φίλος, σύμμαχος και δάσκαλος. Όσο παράλογο κι αν φαίνεται, μπορούμε να εκτιμάμε ό,τι δύσκολο μας συμβαίνει και να το καλοδεχόμαστε στη ζωή μας. Όλοι ξέρουμε ότι όσο περισσότερο αντιστεκόμαστε σε κάτι τόσο πιο πολύ αυτό επιμένει. Εάν όμως το εκτιμήσουμε δημιουργούμε χώρο για να λάβουμε τα μαθήματα που αυτό μας φέρνει.

Μπορούμε να είμαστε ανοιχτοί σε μια επώδυνη εμπειρία όταν την ορίζουμε με κάποιο τρόπο, έχοντας πιο συνειδητή αντιμετώπιση απέναντί της. Μπορεί να την ορίσουμε, όταν με κάποιο τρόπο την αποκωδικοποιήσουμε και την καταγράψουμε είτε νοερά είτε ακόμα καλύτερα πραγματικά, σημειώνοντας τα γεγονότα, τον αντίκτυπο που αυτά είχαν σ’ εμάς, τις σκέψεις και τα συναισθήματά μας απέναντί τους, καθώς και πράγματα που διδαχθήκαμε από την όλη διαδικασία.   

ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΜΙΚΡΕΣ ΣΥΝΗΘΕΙΕΣ ΚΑΝΟΥΝ ΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΔΙΑΦΟΡΑ

 

Είναι πολύ εύκολο να υπερεκτιμήσουμε τη σημασία μιας καθοριστικής στιγμής και να υποτιμήσουμε την αξία των μικρών βελτιώσεων σε καθημερινή βάση. Πολύ συχνά, πείθουμε τον εαυτό μας ότι για μια τεράστια επιτυχία απαιτείται και η ανάλογη δράση. Είτε πρόκειται να χάσουμε βάρος, είτε να ιδρύσουμε μια επιχείρηση, να γράψουμε ένα βιβλίο, να κερδίσουμε ένα πρωτάθλημα ή να επιτύχουμε οποιονδήποτε άλλο στόχο, πιέζουμε τον εαυτό μας να κάνουμε κάποια συγκλονιστική βελτίωση, για την όποια θα μιλούν όλοι.

Εν τω μεταξύ, οι βελτιώσεις του 1% δεν είναι ιδιαιτέρως σημαντικές, κάποιες φορές δεν είναι καν ευδιάκριτες αλλά αποδεικνύονται πολύ πιο ουσιαστικές μακροπρόθεσμα. Η διαφορά που μπορεί να κάνει μια μικρή βελτίωση, εν ευθέτω χρόνω, είναι εντυπωσιακή. Είναι απλά μαθηματικά: αν βελτιώνεστε κατά 1% κάθε μέρα επί ένα χρόνο, θα καταλήξετε κατά 37% καλύτεροι στο τέλος της χρονιάς. Αντιστρόφως, αν χειροτερεύετε κατά 1% κάθε μέρα επί ένα χρόνο, θα καταλήξετε κοντά στο μηδέν. Ό,τι ξεκινάει από μια μικρή νίκη ή από μια μικρή ατυχία συσσω-ρεύεται και αποκτά μεγαλύτερες διαστάσεις.

Οι συνήθειες είναι ο ανατοκισμός της αυτοβελτίωσης. Με τον ίδιο τρόπο που τα χρήματα πολλαπλασιάζονται μέσω του ανατοκισμού, πολλαπλασιάζονται και οι επιδράσεις των συνηθειών σας όσο τις επαναλαμβάνετε τακτικά. Μολονότι η διαφορά που σημειώνουν, κάθε μέρα χωριστά, είναι ανεπαίσθητη, ο αντίκτυπος που έχουν ύστερα από μήνες ή ύστερα από χρόνια μπορεί να είναι σαρωτικός. Και μόνο αν κοιτάξουμε δύο, πέντε ή δέκα χρόνια πίσω τότε η αξία των καλών συνηθειών και το τίμημα των κακών συνηθειών γίνεται πλέον εξόφθαλμο.

Πρόκειται για μία παράμετρο που δύσκολα εκτιμάται στην καθημερινότητα. Συνήθως αγνοούμε τις μικρές αλλαγές, γιατί τη δεδομένη στιγμή μοιάζουν ασήμαντες. Αν αποταμιεύσετε τώρα λίγα χρήματα, προφανώς δεν θα γίνετε εκατομμυριούχοι. Αν πάτε στο γυμναστήριο τρεις συνεχόμενες μέρες, δεν θα αποκτήσετε το τέλειο σώμα. Αν μελετήσετε κινέζικα για μια ώρα απόψε, πάλι δεν θα ξέρετε τη γλώσσα. Κάνουμε κάποιες αλλαγές, αλλά επειδή τα αποτελέσματα ποτέ δεν έρχονται γρήγορα επιστρέφουμε στις παλιές μας συνήθειες.

Δυστυχώς, ο αργός ρυθμός της μεταμόρφωσης συχνά μας ωθεί να ξανακυλήσουμε στα παλιά. Αν επιλέξετε ένα ανθυγιεινό γεύμα σήμερα, δεν βαραίνει η πλάστιγγα. Αν δουλέψετε μέχρι αργά απόψε και παραμελήσετε την οικογένειά σας, θα σας συγχωρήσουν. Αν χρονοτριβείτε και αναβάλετε την εργασία σας για αύριο, συνήθως θα βρεθεί χρόνος για να την ολοκληρώσετε. Οι επιπτώσεις μιας μόνο επιλογής είναι διαχειρίσιμες.

Όταν όμως επαναλαμβάνουμε λάθη της τάξεως του 1% τη μία μέρα μετά την άλλη, αναπαράγοντας επιπόλαιες αποφάσεις, επαναλαμβάνοντας μικρές αστοχίες και επιχειρηματολογώντας με φτηνές δικαιολογίες, το άθροισμα των μικρών αυτών επιλογών καταλήγει να είναι ένα τοξικό αποτέλεσμα. Γιατί η συσσώρευση πολλών αστοχιών, 1% επιδείνωση εδώ κι εκεί, τελικά οδηγεί σε πρόβλημα.

Αντίστοιχα, μια μικρή αλλαγή στις καθημερινές σας συνήθειες μπορεί να οδηγήσει τη ζωή σας σε εντελώς διαφορετικό προορισμό. Μια επιλογή κατά 1% καλύτερη ή κατά 1% χειρότερη φαίνεται ασήμαντη τη δεδομένη στιγμή, αλλά όταν το άθροισμα των στιγμών αυτών αποτελεί τη διάρκεια της ζωής σας, αυτές οι επιλογές καθορίζουν το ποιοι είστε αλλά και ποιοι θα μπορούσατε να είστε. Η επιτυχία είναι αποτέλεσμα των καθημερινών συνηθειών μας και όχι μιας συνταρακτικής αλλαγής, που ενδέχεται να συμβεί μια φορά στη ζωή σας.

Συνεπώς, δεν έχει σημασία πόσο επιτυχημένοι ή αποτυχημένοι είστε τώρα. Σημασία έχει αν σας βάζουν οι συνήθειές σας στον δρόμο προς την επιτυχία. Περισσότερο θα έπρεπε να σας απασχολεί η τρέχουσα πορεία σας, παρά τα τρέχοντα αποτελέσματα.

Ό,τι επαναλαμβάνετε, καθορίζει το αποτέλεσμα που θα έχετε.

Σχεδιάστε λοιπόν την πορεία σας με μικρές αλλαγές στις συνήθειές σας που θα υιοθετήσετε και θα ακολουθείτε πιστά.

Εάν σας άρεσε αυτό το άρθρο μπορείτε να διαβάσετε το βιβλίο “ΕΝΑ ΤΙΠΟΤΑ ΜΠΟΡΕΙ Ν’ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ” του James Clear.

ΤΟ ΞΕΧΩΡΙΣΤΟ ΠΑΙΔΙ του Γιώργου Γιώτσα - Εκδόσεις BELL

Θα σας παρουσιάσω κι ένα άλλο βιβλίο που διάβασα πρόσφατα. Το ΞΕΧΩΡΙΣΤΟ ΠΑΙΔΙ του Γιώργου Γιώτσα που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις BELL. Τον Γιώργο τον γνωρίζω από την επικοινωνία που έχουμε καθ' όλη τη διάρκεια της πορείας του στις εκδόσεις και τον έχω ξεχωρίσει για το ήθος του και την προσωπικότητά του. Τον εκτιμώ και τον σέβομαι όσο λίγους. Το συγγραφικό του έργο το "παρακολουθώ" από τα πρώτα του βήματα. Διαβάζοντας αυτό το τελευταίο βιβλίο του είδα μεγάλη εξέλιξη στη γραφή του σε σχέση με τα πιο παλιά βιβλία του και χάρηκα πολύ. Το βιβλίο του το βρήκα πολύ δυνατό. Όσο το διάβαζα μου προκάλεσε πολύ έντονα συναισθήματα, θυμάμαι να έχω έντονο σφίξιμο στο στομάχι, και αδού το τελείωσα το σκεφτόμουν για μέρες. Ναι, το βιβλίο μιλάει για το ξεχωριστό παιδί του ήρωα και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει κάποιος που μεγαλώνει ένα παιδί διαφορετικό από τα άλλα. Ναι, υπάρχουν ιστορίες ηρώων πολύ σκληρές. Ναι, είναι πολύ ρεαλιστικό και προβληματίζει. Όμως, εμένα η κύρια αίσθηση από το βιβλίο ήταν η διάσπαρτη αγάπη. Η άνευ όρων αγάπη σε όλες της τις μορφές. Η αγάπη του γονιού για το παιδί του, μια αγάπη που θα τον κάνει να κάνει τα πάντα για να μπορέσει το παιδί του να καταφέρει κάτι από αυτά που του είναι "απαγορευμένα", στην προκειμένη περίπτωση να μιλήσει. Η αγάπη ανάμεσα σε συντρόφους, που δέχονται ο ένας τον άλλον όπως είναι, που δείχνουν κατανόηση και φροντίδα και τέλος η αγάπη για τον πρώην σύντροφο, που παραμένει γονιός του παιδιού σου. Η αγάπη του πρτωταγωνιστή για την πρώην γυναίκα του και αυτής προς αυτόν, μια αγάπη-αγκαλιά. Ο πρωταγωνιστής λυγίζει από το βάρος της φροντίδας του ξεχωριστού παιδιού και απομακρύνεται, αλλά συνεχώς σκέφτεται και τιμά την πρώην γυναίκα του, που συνεχίζει και παλεύει με την καθημερινότητα με αυτό το παιδί. Και η πρώην σύζυγος κατανοεί "Έκανες ό,τι μπορούσες" λέει στον ήρωά μας, κάποια στιγμή που εκείνος ζητάει συγγνώμη που έφυγε μακριά τους. Και αγάπη της νέας συντρόφου του ήρωά μας για το ξεχωριστό παιδί του, που δεν το γνωρίζει, αλλά και για την πρώην σύντροφό του, αφού κατανοεί πλήρως τη σύνδεση και τη σχέση του συντρόφου της μαζί τους και τον στηρίζει, τον προτράπει να είναι πιο πολύ μαζί τους. Τελειώνοντας, να πω ότι είναι ένα βιβλίο αρκετά εσωτερικό και που προτείνω να διαβάσετε οπωσδήποτε.

ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΟ ΚΑΣΤΑΝΟΔΑΣΟΣ της Αγγελικής Ζουμπού - Εκδόσεις ΠΗΓΗ

Τα αστυνομικά μυθιστορήματα δεν είναι από τα αγαπημένα μου είδη, αλλά τοβιβλίο της Αγγελικής Ζούμπου "ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΟ ΚΑΣΤΑΝΟΔΑΣΟΣ" - Εκδόσει ΠΗΓΗ το διάβασα πολύ ευχάριστα. Μία νέα γυναίκα βρίσκεται δολοφονημένη δύο ανάσες από το καστανόδασος. Ο δολοφόνος έχει αφαιρέσει το ένα της παπούτσι και το μενταγιόν που πάντα φορούσε: το δέντρο της ζωής, δεμένο με μία μαύρη τουρμαλίνη, έναν κρύσταλλο που καθαρίζει τις ενέργειες και διευκολύνει την επικοινωνία με τις άλλες διαστάσεις. Η Ραφαέλα, ιδιωτική ερευνήτρια πια, αφού εγκατέλειψε την καριερα της δικηγόρου, αναλαμβάνει να διαλευκάνει τη δολοφονία. Ποια ήταν τελικά η γυναίκα αυτή; Ποιες ήταν οι παράξενες ικανότητές της; Με την εξέλιξη της έρευνας, η Ραφαέλα αρχίζει να καταλαβαίνει πόσα τη συνδέουν με τη νεκρή γυναίκα. Η μία ανατροπή ακολουθεί την άλλη, καθώς η έρευνα προχωρά και πολλοί είναι πιθανό να είναι ο δολοφόνος. Μέχρι το τέλος, το βιβλίο κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον και την αγωνία. Στο βιβλίο υπάρχουν αρκετές μεταφυσικές αναφορές, στοιχεία για ενεργειακές θεραπείες και σπάνια "χαρίσματα", αναφορές που αναπτύσσονται τόσο όσο να μην ξενίζουν και κάποιους που δεν έχουν τέτοιες ανησυχίες και δεν πιστεύουν σε αυτά, αλλά που καταφέρνουν να δημιουργούν μία ελκυστική αίσθηση μυστηρίου. Ταυτόχρονα, το βιβλίο καταφέρνει και είναι πολύ γήινο, με ρεαλιστική καταγραφή της καθημερινότητας, πολύ ζωντανούς διαλόγους, λιτές περιγραφές. Δεν μπορώ να πω περισσότερα για την υπόθεση, γιατί δεν θέλω να δώσω στοιχεία της πλοκής. Σας το συστήνω ανεπιφύλακτα και σας υπόσχομαι ότι μέχρι την τελευταία παράγραφο θα συναντάτε εκπλήξεις!

Έφηβοι αυτοί οι άγνωστοι

Άρθρο μου ου δημοσιεύτηκε στο parentshug.gr 

https://www.parentshug.eu/efivia-aftoi-agnostoi/?fbclid=IwAR3pJd3XZ3CCzQhTMrvWwAB71Y2iFsHBAsl3HKQJ-pwai_nnwWjsf-A-XHg

 Όταν γινόμαστε γονείς και οι μεγαλύτεροι στο περιβάλλον μας μας ακούσουν να διαμαρτυρόμαστε για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε με τα παιδιά μας, το πιθανότερο είναι να μας πουν τη γνωστή ρήση. “Μικρά παιδιά, μικρά προβλήματα – μεγάλα παιδιά, μεγάλα προβλήματα”. Kαι να μας εξηγήσουν ότι πριν το καταλάβουμε τα παιδάκια μας θα γίνουν από γλυκά και χαριτωμένα, σκυθρωπά και επικριτικά. Εφηβεία. Θα απορρίπτουν τις επιλογές μας και θα μας περιμένουν στη γωνία για να μας κάνουν επίθεση.

Αυτό συμβαίνει γιατί στην εφηβεία τα παιδιά αρχίζουν και απομυθοποιούν τους γονείς και αρχίζουν να διαμορφώνουν τη δική τους προσωπικότητα. Αποκτούν τη δική τους οπτική και κρίση στα πράγματα. Γι’ αυτό υπάρχουν οι έντονες διαφωνίες και εντάσεις με τους γονείς. Αυτό είναι ένα στάδιο που είναι απαραίτητο ώστε να μπορέσουν τα παιδιά να γίνουν ενήλικες. Ενήλικες που πατούν στα πόδια τους, ξέρουν τι θέλουν και διατυπώνουν τη δική τους άποψη.

Οπότε, γονείς με παιδιά στην εφηβεία, οπλιστείτε με υπομονή!

Οπλιστείτε με υπομονή γιατί θα σας χρειαστεί σίγουρα. Μην ξεχνάτε ότι είναι μία φάση που θα περάσουν τα παιδιά και μετά τα πράγματα θα είναι πιο εύκολα.

Καθ’ όλη τη διάρκεια της εφηβείας

Τα παιδιά, παρόλο που φαίνεται ότι μας «εχθρεύονται», μας έχουν ανάγκη. Χρειάζονται να νιώθουν ασφάλεια ότι μπορούν να μας μιλήσουν για τις ανησυχίες και τους φόβους τους -όταν θέλουν εκείνα-. Θέλουν να μπορούν να μας ρωτήσουν για πράγματα που τα απασχολούν και να πάρουν απαντήσεις. Θέλουν να μας εκμυστηρευτούν γεγονότα, ξέροντας ότι δεν θα τα κρίνουμε ή ακόμα χειρότερα επικρίνουμε.

Έχουν να αντιμετωπίσουν πολλά θέματα και να αφομοιώσουν καινούργια δεδομένα. Να διαχειριστούν τον χρόνο τους και να ανταπεξέλθουν στο πιεστικό τους πρόγραμμα. Να βρουν ισορροπίες με τους φίλους τους και με πιέσεις που μπορεί να τους ασκούνται από αυτούς. Να είναι σε θέση να τα βγάλουν σε πέρας με κλίκες. Να ρυθμίσουν την αγωνία τους να είναι αποδεκτά στον κύκλο των συνομηλίκων τους και τον φόβο μήπως τα απορρίψουν. Να μην παρασυρθούν από το δέλεαρ των ΜΜΕ, των κινητών και του διαδικτύου. Σε όλα αυτά χρειάζονται τους γονείς τους δίπλα τους, όσο και να μην θέλουν να το παραδεχτούν.

Οι γονείς

Οι γονείς, λοιπόν. Αφού ξεπεράσουν το πρώτο σοκ από την αλλαγή στη συμπεριφορά των παιδιών τους . Και αφού ξεπεράσουν τη διαφορετική σχέση που δημιουργείται μεταξύ τους… Και αφού αποδεχτούν ότι τα παιδιά τους δεν τους χρειάζονται πια για τα πάντα. Και δεν είναι πια «θεοί» γι’ αυτά… Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι κάτι δεν έχουν κάνει καλά ως γονείς. Είναι πολύ χρήσιμο να αποδεχτούν τη νέα κατάσταση. Να βρουν τρόπους όσο το δυνατόν καλύτερης διαχείρισης των θεμάτων που προκύπτουν. Να βρουν τρόπους διαχείρισης του φόβου που τους διακατέχει. Του φόβου για το πώς θα μπορέσουν να ξεπεράσουν τα παιδιά και οι ίδιοι αυτά τα δύσκολα χρόνια της εφηβείας.

Το βασικότερο που μπορούν να κάνουν είναι να δημιουργήσουν στο σπίτι συνθήκες, όπου τα παιδιά θα νιώθουν ελεύθερα. Θα νιώθουν ασφαλή και άνετα να εκφράσουν τα συναισθήματά τους, τις αγωνίες, τους φόβους και τους προβληματισμούς τους. Θα μπορούν να εμπιστευτούν τους γονείς τους.

Εάν υπάρχει τέτοιο κλίμα στο σπίτι είναι πιο πιθανό να είναι ανοιχτοί οι έφηβοι να ακούσουν. Να ακούσουν και τους προβληματισμούς των γονιών τους. Να λαμβάνουν υπόψη τους τις συμβουλές και τις αξίες τους, να μπουν στη διαδικασία να κατανοήσουν την ενήλικη οπτική τους.

Οι επικρίσεις στην εφηβεία, οι εντάσεις, οι νουθεσίες, οι τιμωρίες και οι περιορισμοί δεν θα βοηθήσουν.

Οι γονείς οπλισμένοι με υπομονή θα είναι χρήσιμο να καλλιεργήσουν τη δεξιότητα να είναι καλοί ακροατές. Να αποδεχτούν τους εφήβους και να προσπαθήσουν να αλλάξουν την οπτική τους. Πώς θα ελέγχουν εκείνοι τις κινήσεις τους. Πώς να ενεργοποιήσουν τα ίδια τα παιδιά τους για να μπορούν να πατάνε στα πόδια τους. Μόνο έτσι θα αρχίσουν να παίρνουν τον έλεγχο της ζωής τους στα χέρια τους.

Είσαι έτοιμος/η να δεις από άλλη σκοπιά τη σχέση και την επικοινωνία με τους γονείς σου;

Θέλεις να δεις πώς να την κάνεις πιο ποιοτική;

Κατέβασε τον οδηγό που δημιούργησα και βρες πολύτιμες συμβουλές και tips που θα σε βοηθήσουν.

https://www.subscribepage.com/odigos_epikoinonias_goneis

 

Δείτε πώς θα είστε αισιόδοξοι ό,τι κι αν συμβαίνει στη ζωή σας!

Σημαντικό ρόλο για να παραμείνουμε αισιόδοξοι παίζει η οπτική με την οποία βλέπουμε τον κόσμο γύρω μας.

Έτσι, μια κατάσταση που χαρακτηρίζεται αρνητική, όπως για παράδειγμα μία ανίατη ασθένεια, ίσως αποδειχτεί ότι έχει και θετική πλευρά.

Μπορεί να γίνει η αφορμή να αλλάξουμε συνήθειες και να αξιοποιήσουμε τις ικανότητές μας στο έπακρον.

Μπορεί να γίνει σύμμαχός μας για να μην λοξοδρομούμε.

Σίγουρα θα μας μάθει να είμαστε αισιόδοξοι απέναντι στη ζωή. Να βλέπουμε την ουσία και όχι την επιφάνεια.

Ακούμε συχνά ότι πρέπει να είμαστε αισιόδοξοι και να βλέπουμε τη θετική πλευρά των πραγμάτων. Και όταν τύχουν αναποδιές, αναρωτιόμαστε αν αυτό ισχύει. Αναζητούμε τη θετική πλευρά της αρνητικής κατάστασης που βιώνουμε και πώς μπορούμε να διατηρήσουμε την αισιοδοξία μας.

Βάσει επιστημονικών ερευνών, η αισιοδοξία είναι κάτι που μαθαίνεται με συστηματική και επίμονη εξάσκηση.

Αν καταφέρουμε να βλέπουμε αλλιώς τα πράγματα και να εντοπίζουμε κάτι θετικό σε όλες τις καταστάσεις, τότε θα μπορούμε να μένουμε αισιόδοξοι. Θα μπορέσουμε να αλλάξουμε τον τρόπο που βιώνουμε τις δύσκολες καταστάσεις.

Ο καθένας μας είναι από τη φύση του αισιόδοξος. Ακόμη κι αν συνηθίζουμε να ανησυχούμε για το μέλλον, κατά βάθος η τάση μας είναι να πιστεύουμε ότι όλα θα πάνε καλά.

Σημαντικό ρόλο για να παραμείνουμε αισιόδοξοι παίζει η οπτική με την οποία βλέπουμε τον κόσμο γύρω μας.

Έτσι, μια κατάσταση που χαρακτηρίζεται αρνητική, όπως για παράδειγμα μία ανίατη ασθένεια, ίσως αποδειχτεί ότι έχει και θετική πλευρά. Μπορεί να γίνει η αφορμή να αλλάξουμε συνήθειες και να αξιοποιήσουμε τις ικανότητές μας στο έπακρον. Έτσι, η η αρρώστια μας θα είναι ο σύμμαχός μας για να μην λοξοδρομούμε. Θα μας μάθει να είμαστε αισιόδοξοι απέναντι στη ζωή. Θα βλέπουμε την ουσία και όχι την επιφάνεια. Θα μετράνε ακόμα και οι πιο μικρές χαρούμενες στιγμές. Θα έχουν σημασία και θα μας γεμίζουν χαρά, ακόμα και πράγματα που θεωρούμε δεδομένα.

Οι δύσκολες σχέσεις με τους γονείς ή τους συντρόφους μας είναι ένας άλλος τομέας που το να δούμε αλλιώς τα πράγματα, θα μας βοηθήσει να μείνουμε αισιόδοξοι. Αν δούμε τα γεγονότα από την πλευρά του σημαντικού άλλου, θα μας βοηθήσει να κατανοήσουμε την αντίδρασή του. Επιπλέον είναι δυνατό, να δούμε αποτελεσματικά τον εαυτό μας μέσα από τα μάτια του. Όταν αντιλαμβανόμαστε μόνο τη δική μας πλευρά σε έναν τσακωμό ή μια διαφωνία, είναι πιθανόν να οδηγηθούμε σε μή ευχάριστες συμπεριφορές. Συμπεριφορές, οι οποίες δεν εμπεριέχουν καθόλου ενσυναίσθηση, κατανόηση και σεβασμό και μας οδηγούν σε διαρκή σύγκρουση με τους γύρω μας. Αν, όμως, μπούμε στα παπούτσια των άλλων, κατανοήσουμε τα κίνητρα και τις προθέσεις τους, το πιθανότερο είναι να αλλάξουμε στάση, και οι δύσκολες σχέσεις μας να βελτιωθούν.

Επίσης, αν καταφέρουμε να δούμε τον εαυτό μας μέσα από τα μάτια των άλλων, πιθανότατα θα εντοπίσουμε κι άλλες πτυχές μας. Το να δούμε πώς μας βλέπουν οι άλλοι, μπορεί να είναι πολύ αποκαλυπτικό. Τόσο, που θα μας οδηγήσει να κάνουμε βήματα προς την αυτοπραγμάτωσή μας. Να αποδεχτούμε τις αδυναμίες μας που δεν είχαμε ιδέα ότι είχαμε, να δούμε κάποιες δεξιότητές μας που δεν αξιοποιούσαμε κ.ο.κ.

Αντί λοιπόν να παρασυρθούμε σε αρνητισμό και απαισιοδοξία, όταν τυχαίνουν εμπόδια, μπορούμε την κάθε δυσκολία να τη δούμε ως ευκαιρία για να αλλάξουμε την κατάσταση προς όφελός μας.

Η Δύναμη της Θεραπευτικής Σχέσης

Η σχέση μεταξύ θεραπευτή και θεραπευόμενου είναι πολύτιμη κι ιδιαίτερη. Είναι μια σύνδεση που αποτελεί τον απαραίτητο και ανεκτίμητο μοχλό της θεραπευτικής αλλαγής.

Θεραπευτική σχέση

Η σύνδεση είναι το θεμελιώδες χαρακτηριστικό οποιασδήποτε σχέσης, πόσο μάλλον της σχέσης μεταξύ θεραπευτή και θεραπευόμενου. Η σύνδεση στη θεραπευτική σχέση αφορά τόσο στην άμεση επαφή όσο και στο βαθύτερο νοητικό επίπεδο.

Η δημόσια παρατηρήσιμη σχέση αποτελείται από όλες τις επιμέρους επικοινωνίες που αναπτύσσονται στην εκάστοτε σχέση, κατά τη διάρκεια της οποίας και οι δύο πλευρές στέλνουν και δέχονται ποικίλα λεκτικά, φωνητικά και σωματικά μηνύματα.   

Π.χ. ο θεραπευόμενος αποφασίζει πόσο θα ανοιχτεί, τι θα αποκαλύψει και τι θα κρατήσει για τον εαυτό του, πώς θα μιλήσει, ο δε θεραπευτής επιλέγει με ποιο τρόπο θα προσεγγίσει τον θεραπευόμενο και πώς θα χειριστεί και θα αντιδράσει σε όσα του εκμυστηρεύεται εκείνος.

Σε όλη τη διάρκεια της κάθε συνεδρίας οι νοητικές αντιλήψεις του ενός για τον άλλο αναδιαμορφώνονται. Στο διάστημα που μεσολαβεί μεταξύ των συνεδριών επίσης υπάρχει και διατηρείται η νοητική σχέση, αφού και οι δύο πλευρές κάνουν σκέψεις για την άλλη πλευρά και επανεξετάζουν και αξιολογούν το υλικό της συζήτησής τους.  

Ένας θεραπευτής παρά το ότι μπορεί να είναι ικανός να χρησιμοποιεί όσα έχει διδαχθεί στη θεωρία για να αντιληφθεί τις δυσκολίες του πελάτη του και έχει στη διάθεσή του πολυποίκιλες τεχνικές για την αποκάλυψη και την υπερκέραση αυτών των δυσκολιών, το σίγουρο είναι ότι η θεωρία και η τεχνική μεταδίδονται μέσα από την παρουσία και το είναι του θεραπευτή ως προσώπου, που είναι κλειδί στη διαδικασία της συμβουλευτικής. Η αποτελεσματική συμβουλευτική εξαρτάται από το πόσο λειτουργεί η θεραπευτική σχέση, τι συμβαίνει όταν αστοχεί και πώς μπορεί να επανορθωθεί.   

Ο θεραπευόμενος στη θεραπευτική διαδικασία

Ο θεραπευόμενος νιώθει έκδηλη φροντίδα από τη μεριά του θεραπευτή και έχει την αίσθηση ότι είναι ξεχωριστός για κάποιον (το θεραπευτή), κάτι που σπανίζει ή απουσιάζει από την εμπειρία των περισσότερων ανθρώπων. Έτσι, υπάρχει δυσκολία να την αποδεχτεί, να πιστέψει και να εμπιστευτεί το θεραπευτή, να θεωρήσει ότι είναι γνήσιο το ενδιαφέρον του, γι’ αυτό και απαιτείται χρόνος για να αρχίσει να λειτουργεί η σχέση.

Ο χρόνος αυτός ποικίλει ανάλογα με τον θεραπευόμενο και το πόσο γρήγορα θα αναπτυχθεί σύνδεση μεταξύ θεραπευτή και θεραπευόμενου.    

Η θεραπευτική σχέση είναι κατά κοινή παραδοχή μία έντονη σχέση, που πολλά χρόνια μετά τη λήξη της παραμένει ζωντανή. Περισσότερο από τις τεχνικές και τη θεωρητική κατάρτιση του θεραπευτή τους αυτό που μετράει είναι η ποιότητα της σχέσης για την έκταση της ωφέλειας που αποκομίζει ο θεραπευόμενος.  

Η θεραπευτική σχέση στις διάφορες θεραπευτικές προσεγγίσεις

Οι διαφορετικές συμβουλευτικές προσεγγίσεις απεικονίζουν με διαφορετικό τρόπο η καθεμία τη θεραπευτική σχέση. Ενδεικτικά, στην ψυχαναλυτική προσέγγιση μπορούμε να πούμε ότι ο θεραπευτής θεωρείται ως ένα δοχείο, τόπος-πρόσωπο στο οποίο μπορούν να εκδηλωθούν τα πιο οδυνηρά και καταστροφικά αισθήματα του θεραπευόμενου με ασφάλεια. Στη Γνωσιακή και Γνωσιακή-Συμπεριφοριστική προσέγγιση ο θεραπευτής λειτουργεί περισσότερο ως δάσκαλος, προπονητής, επιστήμονας και φιλόσοφος.

Ο θεραπευτής υποστηρίζει τον θεραπευόμενο να μάθει νέες δεξιότητες, τονώνει και εκθειάζει τα επιτεύγματα και τις επιτυχίες του, ενθαρρύνοντας τον και δίνοντάς του κίνητρα, ενώ παράλληλα, αμφισβητεί τις βασικές δυσλειτουργικές πεποιθήσεις και γνωστικά σχήματα του θεραπευόμενου. 

Στην αφηγηματική θεραπεία ο ρόλος του θεραπευτή προσομοιάζει με αυτόν του επιμελητή κειμένου, αφού σκοπός του είναι να εισηγείται στρατηγικές που ίσως να χρησιμοποιήσει ο θεραπευόμενος για να αποδομήσει, αναδομήσει και να αναδιηγηθεί την ιστορία του.

Στην προσωποκεντρική προσέγγιση η αγάπη είναι το βασικό συστατικό της σχέσης. Ο θεραπευτής είναι ανοιχτός στις δικές του ανάγκες και συναισθήματα κατά τη συνεδρία και αφήνεται να συναντήσει το θεραπευόμενο, με πλήρη αποδοχή του και χωρίς ετικέτες ή όρους, ώστε αυτός να μεταμορφωθεί από τη δύναμη της σχέσης «εγώ-εσύ».  

Οι βασικές συνθήκες της θεραπευτικής σχέσης

Οι βασικές συνθήκες μιας θεραπευτικής σχέσης συνοπτικά έχουν ως εξής: 

Άνευ όρων αποδοχή – Σεβασμός  

Η άνευ όρων αποδοχή είναι ικανότητα να βιώνουμε και να αντιμετωπίζουμε το θεραπευόμενο ως άτομο με αξία και αξιοπρέπεια. Δεσμευόμαστε να βοηθήσουμε, έχουμε διάθεση κατανόησης και δεν έχουμε επικριτική στάση.  

Βλέπουμε ανθρωπιστικά το θεραπευόμενο. Δείχνουμε τη διάθεσή μας να δουλέψουμε μαζί του, δείχνουμε το ανθρώπινο ενδιαφέρον μας, δείχνουμε την αποδοχή του από εμάς, προσφέρουμε ένα περιβάλλον όπου θα νιώθει ασφάλεια, οπότε δεν θα στενοχωριέται και δεν θα θυμώνει.  

• Αφιερώνουμε χρόνο κι ενέργεια
• Δε βιαζόμαστε
• Με σχόλια κι ερωτήσεις δείχνουμε το ενδιαφέρον μας να τον κατανοήσουμε
• Δείχνουμε το ενδιαφέρον μας με έκδηλη την πρόθεσή μας να τον κατανοήσουμε και όχι να τον επικρίνουμε
• Σχολιάζουμε θετικά την προσπάθεια και τα λειτουργικά σημεία της προσωπικότητάς του.

Ενσυναίσθηση  

Ενσυναίσθηση είναι η ικανότητα να αντιδρούμε στα συναισθήματα του θεραπευόμενου μέσα από το δικό του πλαίσιο αναφοράς και όχι από το δικό μας. Η ικανότητα να επικοινωνούμε με ακρίβεια κι ευστοχία κατανόηση του μηνύματός του. Ενεργής εκτίμηση της συναισθηματικής εμπειρίας του άλλου. Βλέπουμε με τα μάτια του και ακούμε με τα αυτιά του.

Προσπαθούμε να δημιουργήσουμε αρμονική θεραπευτική σχέση, θεραπευτική συμμαχία, δείχνουμε την κατανόηση και τη συμπαράστασή μας, συλλέγουμε πληροφορίες, αποσαφηνίζουμε τα προβλήματα.

• Συγκεντρωνόμαστε στα λεκτικά και μη λεκτικά μηνύματα του θεραπευόμενου
• Επιτρέπουμε τη σιωπή εάν χρειάζεται να επεξεργαστούμε τα μηνύματα πριν την παρέμβασή μας
• Διαμορφώνουμε τις παρεμβάσεις βάσει του μηνύματος που εισπράξαμε
• Χρησιμοποιούμε λέξεις παρόμοιες με του θεραπευόμενου
• Προσέχουμε τα μη λεκτικά χαρακτηριστικά μας να συμβαδίζουν με τα μηνύματα που δεχόμαστε από το θεραπευόμενο

Αυθεντικότητα – Σύγκλιση  

Η αυθεντικότητα είναι η ικανότητα του θεραπευτή να είναι αυθεντικός χωρίς να παρουσιάζει πλαστή εικόνα του εαυτού του. Στόχος είναι να μειώσουμε τη συναισθηματική απόσταση μεταξύ θεραπευτή και θεραπευόμενου και η επιτάχυνση της διαδικασίας γνωριμίας και της ανάπτυξης αρμονικής σχέσης βασισμένης στην εμπιστοσύνη.  

• Λεκτικά και μη λεκτικά μας μηνύματα συνεπή μεταξύ τους
• Αποφεύγουμε να δίνουμε έμφαση στο ρόλο και τη θέση μας
• Είμαστε αυθόρμητοι, αλλά ευγενικοί.
• Αναγνωρίζουμε τα συναισθήματά μας
• Οπτική επαφή, χαμόγελο, σκύβουμε προς το μέρος του θεραπευόμενου

Σε μια διαδικασία ψυχοθεραπείας ο βαθμός που θα επιτευχθεί η δημιουργία σύνδεσης μεταξύ θεραπευτή και θεραπευόμενου είναι το κλειδί για την αποτελεσματικότητά της και την επίτευξη του θεραπευτικού στόχου.

Πεποιθήσεις και πώς μας επηρεάζουν

Είναι αναμφίβολο ότι το πώς είμαστε σαν άνθρωποι σχετίζεται σε πολύ μεγάλο βαθμό με τις πεποιθήσεις μας. 
Οι πεποιθήσεις αρχίζουν να δημιουργούνται από τη στιγμή της γέννησης. Από όταν άνθρωποι μας χαμογελούσαν ή μας φώναζαν όταν ήμασταν νεογέννητα. Αυτές οι πρώτες αλληλοεπιδράσεις και όλες όσες ακολούθησαν με άλλα 
ανθρώπινα πλάσματα διαμόρφωσαν τον άνθρωπο που είμαστε σήμερα. 
Έτσι, λοιπόν, έχουμε διαμορφώσει μία εικόνα για τον εαυτό μας που βασίζεται 
στις συμπεριφορές άλλων ανθρώπων προς εμάς. 

Είναι μια εικόνα που έχουμε υιοθετήσει και η οποία είτε μας βοηθά είτε μας 
εμποδίζει στην πλήρη ανάπτυξη των δυνατοτήτων μας και ποτέ δεν μένει 
στατική, αλλά αλλάζει με κάθε νέα περίσταση ή συνθήκη που διαμορφώνεται.    

Από τη γέννησή μας ακόμα, «ειδικοί» παρακολουθούσαν, σχημάτιζαν 
γνώμες και αξιολογούσαν όλα όσα κάναμε. 

Αυτοί οι επονομαζόμενοι «ειδικοί» ήταν οι γονείς, οι δάσκαλοι, 
οι συγγενείς, οι μεγαλύτεροι. 
Καθώς μεγαλώναμε δεχτήκαμε και μετρήσαμε τις γνώμες τους ως την 
απόλυτη αλήθεια. 
Τώρα, στην ενήλικη ζωή μας μπορούμε να αξιολογήσουμε κατά πόσο 
αυτοί οι άνθρωποι ήταν ειδικοί σχετικά με τις ικανότητές μας. 

Με διαφορετικό τρόπο ο καθένας μπορεί να πρόσθεσε ή να περιόρισε 
την εξέλιξή μας.   

Η εικόνα που έχει κάθε άτομο για τον εαυτό του είναι μια γενική αποτίμηση 
κάθε συμπεριφοράς και γνώμης που τους έχει ειπωθεί για τον εαυτό τους 
από τη γέννησή τους και σε μερικές περιπτώσεις πριν ακόμη από αυτήν. 

Eίναι τόσο βαθιά ριζωμένο, από τις συνεχείς ισχυρές επαναλήψεις που 
σταδιακά γίνεται η υποσυνείδητη εικόνα της ιδέας που έχει για τον εαυτό του.   

Ένας ενήλικας λειτουργεί μέσα στα όρια της εικόνας που έχει για τον 
εαυτό του και σταδιακά αυτή η δοσμένη εικόνα γίνεται ο πραγματικός 
άνθρωπος σε αντίθεση με την εικόνα. 
Σταδιακά γίνεται η «νόρμα» και η «ζώνη ασφαλείας» μας, όπου 
αισθανόμαστε ασφαλείς, σίγουροι και προστατευμένοι. 

Αυτό παρόλο που ακούγεται θετικό, μπορεί να γίνει αρνητικό, αφού 
μπορεί να καταντήσει περιοριστική φυλακή.  

Είναι η αντίληψη του τι πιστεύουμε εμείς ότι είμαστε, τι νομίζουμε 
ότι είμαστε, που πρακτικά ορίζει πώς αντιδρούμε στη ζωή και κατά 
συνέπεια τι πιστεύουμε ότι είμαστε ικανοί να κάνουμε. 

Η ζώνη ασφαλείας, στην οποία κινούμαστε είναι η ζωή, που νιώθουμε 
ασφαλείς να ζούμε.
Σε μερικές περιπτώσεις μπορεί να είναι μια ζωή μέσα στη μιζέρια, 
τη φτώχεια, τον πόνο, τη βαρεμάρα, το φόβο και τη θλίψη.   

Οι άνθρωποι συχνά μένουν κλειδωμένοι σε τέτοιες καταστάσεις επειδή 
η εικόνα για τον εαυτό τους και οι πεποιθήσεις τους τους στηρίζει σ’ αυτές. 

Πραγματικά πιστεύουν ότι αυτός είναι ο τρόπος που τους αξίζει, αυτό που 
δικαιούνται και ασφαλείς με αυτή την πεποίθηση παραμένουν άπραγοι μέσα 
στη ζώνη ασφαλείας τους.  

Οι περισσότεροι άνθρωποι ζουν μέσα σε μία κλειστή επαναληπτική διαδικασία. Η εικόνα που έχουν για τον εαυτό τους δημιουργείται από τις πεποιθήσεις τους (ό,τι πιστεύει ένα άτομο ότι είναι αλήθεια για εκείνο και τον κόσμο). Το άτομο χτίζει και ταϊζει αυτές τις πεποιθήσεις και αληθινά νιώθει άνετα με αυτές. 

Μόλις ένα άτομο πάρει την απόφαση να αλλάξει ξαφνικά έχει την 
ουσιαστική ελευθερία να διαλέξει και κατά συνέπεια να απολαύσει πεποιθήσεις 
και συμπεριφορές που τον ενδυναμώνουν. 
Η διαδικασία είναι η ίδια για όλα τα άτομα.  Ο καθένας μας έχει τις δικές του φανταστικές φυλακές και είναι δική μας απόφαση να ανακτήσουμε ή όχι την ελευθερία μας.  

Οι πεποιθήσεις μπορούν να αλλάξουν. Όλων οι πεποιθήσεις μπορούν να αλλάξουν. Αυτό που χρειάζεται είναι να τις εντοπίσουμε, να δούμε πώς μας επηρεάζουν και να αποφασίσουμε ότι θέλουμε να αλλάξουμε. 

Η διαδικασία δεν είναι απλή και εύκολη, αλλά δύσκολη και χρονοβόρα. 
Εάν σκεφτούμε πόσα χρόνια μας πήρε να εδραιωθεί η πεποίθηση είναι απολύτως κατανοητό ότι η διαδικασία για να την αποτινάξουμε θα πάρει πολύ χρόνο και κόπο.  

Όμως, να θυμάστε ότι εσείς επιλέγετε να πιστεύετε τις δικές σας πεποιθήσεις 

και επομένως εσείς μπορείτε και να τις αλλάξετε.